A luz onda min non vai

6 julio 2013 at 18:41 4 comentarios

Para Ana, Eva, Mery e Noela (por orde alfabética de autor)

(O título é o segundo verso do poema de Rosalía de Castro “Ti onte, mañán eu”, do libro de poemas Follas novas)

Pretendía escribir hoxe do que se sinte cando o chega o día no que unha deixa de exercer a súa profesión durante máis dunha década. É o que unha sinte é o resultado de meterse moita morfina subxectiva. Quizais cando pasen estes efectos secundarios, quen sabe…

Podería escribir sobre os finais das relacións de traballo con xente, compañeiras, coa que unha leva compartindo case cinco anos.  Sobre os bos momentos sobre todo, que houbo máis. E acerca da capacidade para facer sinxelos estes días.  E do seu talento para interrumpir e dar portazos e para tirarme do xenio. Pero especialmente, da súa profesionalidade, disposición e actitude colaborativas, das súas aptitudes, do seu compromiso.

Pero esta mañá, cando volvía a casa da camiñada de tódolos días, disposta a me preparar para este último día vendendo outras vidas gardadas en libros e dándolle voltas a se algunha das persoas coas que me cruzo neste paseo se preguntarán dentro dunhas semanas qué foi daquela rapaza que tiraba fotografías ás flores ou a paisaxe a cada paso, albisquei un home na beirarrúa do outro lado da avenida. Cabelo longo e sucio, barba longa e descoidada, desganado xeito de camiñar, a pasos curtos, canso, as mans pechadas nun nó nas costas. Nunha vaga de calor, e a case 20º ás nove da mañá, el parecía vestir todo o que collería nun armario de roupas de inverno. E percateime con moita forza da soidade.

Da soidade que convirte a pobreza en miseria; da que diferenza a visión dunha persoa soa esperando o verde dun semáforo da doutra que vai camiñando. Da soidade que leva á desesperanza, e ata ó desespero, do abatemento, da tristura infinita. A soidade da mirada perdida e o andar vago. A que transforma a persoas en cans de palleiro, máis preparados para recibir patadas que agarimos. A soidade do indixente, ou, como se di agora, das persoas en risco de exclusión social. Dos excluídos.

Percateime con forza, dixen antes, porque durante todos estes anos, estes de crise e recesión e non-crise e xaestamossaíndodacrise e os “brotes verdes” e volta a recesión e volta e revoltas, o que máis me contrae o estómago é escoitar ás persoas que din “eu nunca crin que acabaría durmindo na rúa”. Velas manter no posible a súa dignidade, mentres durmen nun banco do aeroporto, ou nun caixeiro dun banco, ou no coche no exterior dun centro comercial.  Ou seguir sorprendéndome cada día cando comprobo canto nos custa dar un litro de leite a quen pide para comer, ou unhas moedas para comprar pan, ou mesmo mercarlle o pan. E saber, nembargantes, que esta situación que vivimos só se pode seguir mantendo sen revolución social porque hai quen mantén a dignidade e quen axuda a que a sigan mantendo. Mesmo con tanta xente que vive no máis absoluto dos desamparos: o da soidade.

Crucei a rúa coa aflición de sentirme aliviada. Porque eu son desas que pensa que nunca acabará tan soa.

Anuncios

Entry filed under: Las tareas de este mundo, Misterios de la vida, Revoltallo. Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , .

Equilibrios Mujer desesperada de mudanza, ya no sé qué número de temporada

4 comentarios Add your own

  • 1. Helena Villar Janeiro  |  6 julio 2013 en 19:11

    Esta é a condición humana. Estás lexitimamente apenada porque algo imprevisto se cruzou na túa vida e cha torceu, vas pasendo ete sentimento de desgarro e atopas outra persoa que está peor e tira. Daquela colles ánimos e xa non te sentes con forza moral para albergar esa saudade aniquiladora. Poste a camiñar ti tamén aprendendo a dignidade dos máis desafortunados que van diante… Texto fermoso, fondamente sentido que nos chega ao corazón porque del ven.
    Unha aperta grandísima.

  • 2. zeltia  |  7 julio 2013 en 4:30

    Alguén dixo q a desgracia allea é un bálsamo para a nosa vida, por comparación.

  • 3. despistado  |  7 julio 2013 en 13:38

    Los humanos estamos creando una sociedad de multitudes en la que, curiosamente, nos sentimos solos; y eso a pesar de los millones de teléfonos, los inmumerables chats, wasaps y mensajes, y la facilidad para viajar. Es el tesoro que estamos alcanzando después de romper lazos (independencia mal entendida), de elegir antes mi interés que el ajeno (individualismo). El yo se hace enorme y se vacía de otros, y a pesar de estar rodeado de muuchos, cada vez estamos más solos.

  • 4. MariaDario  |  9 julio 2013 en 11:10

    Republicou isso em MariaLDário's Bloge comentado:
    Uma versão (e uma interpretação) diferente de ‘A CIGARRA E A FORMIGA’, Esopo.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


El contenido de este blog es ficticio. O no, en algunos casos. Sea como fuere, leedlo como lo que es: un entretenimiento para mí y para vosotros. Gracias.
Licencia Creative Commons
Tareas de la cotidianidad por Anabel Bugarín (Kaia) se encuentra bajo una Licencia Creative Commons Reconocimiento-NoComercial-SinObraDerivada 3.0 Unported.
Basada en una obra en listasdetareas.wordpress.com.

Cuánto te hemos contado.

Nos han visitado

  • 66,495 hits
Vamos cayendo, cayendo de nuestro zenit a nuestro nadir y dejamos el aire manchado de sangre para que se envenenen los que vengan mañana a respirarlo (Vicente Huidobro)
Rosa Regás, "Música de cámara", Ed. Seix Barral

Instagram

La cotidianidad del #verano es descubrir caminos. Dinosaurio disfrutando gozoso de la soledad matutina de la piscina, consciente de que esto se acabará pronto.
#vivaelverano #tdah #misniños #misniñoscontdah #dinosaur #pool #piscina #diariodemamabufala Este fin de semana no me enfado. #propositos Cuando hace buena tarde,  la calle principal de la ciudad se llena de gente paseando en #tareasdelacotidianidad

A %d blogueros les gusta esto: